വീണ്ടും ...

അധിനിവേശങ്ങള്‍ ,
അഭിനിവേശങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു
അഭിനിവേശങ്ങള്‍
അധിനിവേശങ്ങളും ആയിരുന്നു ...
അതിരുകളില്‍ വഴുക്കിയതായിരുന്നില്ല ..
കൂപ്പുകുത്തിയ വീഴ്ചകള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞവ തന്നെ ...
തെയ്മാനങ്ങള്‍ ആവാനോ രാകി
മിനുങ്ങാനോ നിന്നുകൊടുത്തു ...
അതിരുകള്കും അപ്പുറത് ഇപ്പോള്‍
അറിയുന്നില്ല ഒന്നും...

മഷി ...

മഷി കുടയുകയാണ്
ഇനിയുമുണങ്ങാത്ത മനസിലേക്ക്
ആവിഷ്കരണത്തിന്റെ നീലമഷി ....

മഷി കുടയുകയാണ്
പറിച്ചെടുത്ത ഹൃദയത്തില്‍ നിന്ന്
ത്യാഗത്തിന്റെ ചുവന്ന മഷി ......
ഇരുള്‍ പരക്കുംമുമ്പേ
കുടഞ്ഞു തീര്‍കണം
ജീവിതത്തിന്റെ ബഹുവര്‍ണ മഷി...
അവസാനം ഇരുള്‍ വീഴ്ത്തികൊണ്ട്
ഒരു കറുത്ത മഷി....

സ്വയം ..

വഴി പിരിയാന്‍ ഞാന്‍ വഴികള്‍ ഉണ്ടാക്കാറില്ല
കരയാന്‍, ചിരി എന്നോ അന്യമാണ്
കുതറിയോടാന്‍ എനിക്ക് പോയ്ക്കാലുകള്‍ ഇല്ല
അകലെയേതോ മരീചികയിലും
പൊടിക്കാറ്റു മാത്രമേ ഞാന്‍ കാണുന്നുള്ളൂ
കുന്നു കയറി കല്ലിട്ടു കളിക്കാനും
മഞ്ഞുകുപ്പായമൂരി തണുപ്പ് കൊള്ളാനും
കാനാച്ചുഴികളില്‍ മരിച്ചുനോക്കാനും
കിനാക്കള്‍ ദൂരെ എറിഞ്ഞു ...
പേടിച്ചു പോയ എന്റെ മിഴികള്‍ക്ക്
ആശ്വാസമായി വീണ്ടും മൂടുപടം വെച്ചു
ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി അഴിക്കാതിരിക്കുന്ന
ഒരു നല്ല മൂടുപടം.. ...